poniedziałek, 24 sierpnia 2026

Wir

    Usiadłem na niewielkim pagórku, by jeszcze raz nasycić się widokiem Równiny Odpoczynku. Chcę do pełna zatankować spokój miejsca, w którym nic nie muszę i zabrać go ze sobą w kolejne miesiące. Gdzieś głęboko rodzi się już napięcie. Wiem, że jutro równina rozstąpi się i po pochylni zjadę w samo Serce Wiru.



    To zabawne, ja wielu uważa, że wiedzą, czym jest Serce Wiru. Stoją z daleka, wysoko na bezpiecznym brzegu leja i uważają, że rozumieją to, co jest na dnie, co napędza cały Wir, próbuje czynić go przyjaznym dla Adeptów, którzy zazwyczaj wbrew własnej woli zostaną do niego wrzuceni za kilka dni. Obserwatorzy sądzą, że nie ma nic trudnego w prowadzeniu Adeptów przez kręte ścieżki Wiru. 
    Tymczasem Serce Wiru rozumie tylko ten, kto zdecydował się je odwiedzić, kto chwycił kaganek, kto zdecydował, że pomoże Adeptom. Jutro wpadniemy na dno Wiru i będziemy się go uczyć od nowa. Tak, od nowa, bo Wir zawsze jest inny. Wiem to. Wchodzę tu po raz 27. Do nowego Wiru. "Masz doświadczenie!", "Wiesz, jak to się je!", "Po tylu latach podołasz z palcem w bucie!" - tak logika podpowiada Obserwatorom.
    Jednak każdy z Wirów był inny. Dlaczego? No cóż wbrew temu, co powszechnie się uważa, Mistrzowie mają tylko niewielki wpływ na jego kształt, zawiłości i chaos. Oni wiedzą, że potrafi on budować i niszczyć, anihilować i stwarzać, rozwijać i zabijać, ale nie tworzą jego natury. Co rok bazując na swoim doświadczeniu, odporności, zaangażowaniu uczą się go od nowa. Oni pierwsi w Sercu Wiru, by potem prowadzić Adeptów.
    Czy wracają tu chętnie? Nie. Jest nas coraz mniej. Wielu po doświadczeniu pierwszych Wirów, nie wraca. Są i tacy, którzy opuszczają swój pierwszy Wir, zanim na dobre się rozkręci. Jak wielu z nas powie jutro w Sercu Wiru "Nie chcę tu być"? Jak wielu wejdzie tu z poczuciem, że Twórcy Wiru o nich nie dbają, nie szanują ich? Jak wielu poczuje się niewolnikami Adeptów i tych, którzy powierzyli ich Wirowi? Jak wielu wchodzi bez poczucia sensu?
    Zadaniem Mistrza jest poznać Wir na tyle, by móc udzielić wskazówek Adeptom. Każdy Mistrz musi znaleźć swoją ścieżkę pośród gęstej sieci Zasad, przysyłanych wciąż przez Twórców. Musi szukać odpowiedniego traktu, którym dadzą radę przejść Adepci. Nie powinien jednak wybierać ścieżki zbyt łatwej, bo wówczas Dar Wiru dla Adeptów będzie zbyt ubogi. Całe to szaleństwo ma sens tylko wtedy, gdy po ustaniu Wiru Adept zostaje z bogactwem, które pozwoli mu budować dobry świat. Dobry dla  niego i dla innych.
    Jutro wejdę do Wiru. Znowu. Wiatry pustyni przyniosły już wieści o nowych zasadach Twórców, o kolejnej konfiguracji busoli. Mądrość Mistrzów nie lubi tych ciągłych zmian. Bronimy się przed nimi. Pewnie nie zawsze słusznie. Czasem żal przesłania nam wartość zmian. Nas, którzy muszą się zmienić pierwsi. Twórcy sądzą, że wystarczy zmienić mechanizm Wiru. Zapominają, że po jego ścieżkach prowadzą ci, którzy weszli w jego Serce. Mądrość Mistrzów uczy, że tak naprawdę nie jest ważne jak szaleje Wir. Ważne jest tylko to, jak ja się w nim zachowam. 
    Czy pozostanę wierny sobie? Czy ochronię płomyk kaganka? Czy pomogę innym Mistrzom? Czy wytrwam do końca tego Wiru? Czy żal mnie złamie? Czy Adepci mnie posłuchają? Czy krzyki Obserwatorów pozbawią mnie siły i pewności?...
    Nie wiem. Jest tylko jeden sposób, by znaleźć odpowiedzi - jutro zsunę się do Serca Wiru. 
      

niedziela, 15 lutego 2026

Technologiczna społeczność

 


Jak to się stało? Jak to możliwe? Że ja?

Od kilku dni zastanawiam się na tym. Wpisanie na honorową „Listę 100” osób, które w znaczący sposób przyczyniły się do rozwoju umiejętności cyfrowych w Polsce to zwieńczenie pewnej drogi. Oznacza, że już trzykrotnie zostałem nominowany i Kapituła zdecydowała o wpisaniu mojego nazwiska na "zwykłą" Listę 100 w latach 2022-24.

Pamiętam maila, który informował o nominacji w 2022 roku. Ucieszyłem się, ale byłem pewien, że nie zostanę wpisany na listę. Dlaczego niby miałbym? Wielu ludzi w tym kraju robi znacznie więcej dla rozwoju umiejętności cyfrowych. 

 Dzisiaj, kiedy patrzę wstecz, widzę, że moja opowieść jest tak naprawdę o ludziach, których spotkałem. Owszem te spotkania były i są wokół technologii, ale są od niej ważniejsze. Odkrywam, że do wielu działań motywuje mnie właśnie społeczność.

Zaczęło się od Wiosny Edukacji, w której wcale nie chodziło o technologię, tylko o realną oddolną zmianę w edukacji. Gdyby Ewa Radanowicz nie "wyhaczyła" mnie w sieci i nie zaprosiła do współdziałania, zapewne dzisiejsza etykieta nie byłaby moim udziałem. To w Wiośnie Edukacji poznałem administratorki grupy "Zostań Ekspertem Microsoftu" i za ich namową dołączyłem do społeczności Microsoft Innovative Educator Expert. Bo ja oczywiście myślałem, że to nie dla mnie, że po angielsku to nie dam rady itp. MIEE jestem do dzisiaj i co roku odnawiam swój akces.

Potem w pandemii pojawiła się społeczność Wakelet Polska. To były szalone czasy szukania rozwiązań na edukację zdalną, które sprzyjały tworzeniu sieci współpracy nauczycieli. Takich realnych, choć nie sformalizowanych. Zaangażowałem się we współpracę z administratorkami Agnieszką Halicką, Moniką Khan i Dorotą Walczuk oraz innymi ambasadorami marki Wakelet. Propagowaliśmy tę platformę organizując webinary, konferencje. Skupiliśmy się wokół narzędzia, ale ważniejsza była prawdziwa, zaangażowana społeczność. Misbah Gedal z Wakelet twierdzi, że jest ona wyjątkowa w skali światowej.

Agnieszka pociągnęła nas dalej, zaprosiła do współpracy w tworzeniu edukacyjnej społeczności Canva w Polsce. Znów przy okazji promowania narzędzia nawiązały się nowe i wzmocniły dotychczasowe eduprzyjaźnie. Z Agnieszką i Aką Chodacką zainicjowaliśmy projekt "Canva na cały rok szkolny", który w tym roku doczekał się kolejnej edycji. Po kilkunastu miesiącach przekazaliśmy stery społeczności pracownikom Canva z community managerką Olgą Koenig na czele. Naszą przygodę kontynuujemy kolejny rok w randze Canvassadorów.

Piszę o tym po pierwsze dlatego, że jestem wdzięczny tym, którzy mnie wciągają w kolejne działania. Nie jestem zbyt dobry w odmawianiu, ale jak widać dobrze na tym wychodzę. ;) Chcę także podzielić się moim przesłaniem - technologia ma sens tylko wtedy, gdy służy człowiekowi, gdy wspiera rozwój relacji międzyludzkich. Jeśli o tym nie zapomnimy, AI nigdy realnie nam nie zagrozi. 

Na koniec zapraszam do wspólnej podróży. Choć po raz ostatni zostałem wpisany na Listę 100, to nie zamierzam rezygnować ze współpracy z ludźmi, których poznałem w mojej technologicznej podróży. To kilka miejsc, gdzie można mnie znaleźć i z innymi rozwijać swoje kompetencje cyfrowe.

Canva Edu PL - grupa FB dla edukatorów poszukujących inspiracji w tym metodycznych do zastosowania platformy Canva w szkole

Ogólnopolski projekt "Canva na cały rok szkolny" - informacje o projekcie dla szkół.

Wakelet Polska - grupa na FB poświęcona platformie Wakelet.